LAATSTE NOVEMBERDICHT, Vaders tuinbankje

 Vaders tuinbankje


De lucht betrokken.
De kikkers vertrokken.
Ik zie dat meneer de gieter
wat onkruid heeft laten staan.
Komaan, ik begin er zelf aan

denk ik en kniel neer
op pa’s zachte tuinbankje.
Dankbaar voel ik helende krachten
die de pijn in mijn knie verzachten.
Na een poos kan ik echter
bijna niet meer recht.
Hoor vaders stem in mijn oor.
Dat hij daarom een tuinbankje
met leuningen uitkoos.

©De Kimpe Marleen
30 november 2022

Populaire posts van deze blog

PAS GEVERFD

WEERKUNDIG

NAAR DE MAAN REIZEN *2* (Het Fibonaccigedicht)

GEEF MIJ DOOR

MIJN SPITSMUISDEN