LAATSTE NOVEMBERDICHT, Vaders tuinbankje
Vaders tuinbankje
De lucht betrokken.
De kikkers vertrokken.
Ik zie dat meneer de gieter
wat onkruid heeft laten staan.
Komaan, ik begin er zelf aan
denk ik en kniel neer
op pa’s zachte tuinbankje.
Dankbaar voel ik helende krachten
die de pijn in mijn knie verzachten.
Na een poos kan ik echter
bijna niet meer recht.
Hoor vaders stem in mijn oor.
Dat hij daarom een tuinbankje
met leuningen uitkoos.
©De Kimpe Marleen
30 november 2022