IN HET SCHILDERIJ

 In  het schilderij


Ik zag een stronkje
in een kolkende stroom

Het stond er gewoon te zijn

Ik zag een stokoud meneertje
hij geleek wat op die verre oom

Genieten van laatste restjes zonneschijn

Ik hoorde tevens kinderen spelen
zij brachten mijn gedachten naar jong

Maakten mijn benen nu een sprong

Ik voelde me opeens roekeloos blij
geen ziel kon dit gevoel van me stelen

Als een honingbij besnuffelde ik de makelij

Ik ruik de geur nog en toch smaak ik
het verlangen naar meer van zulke wandelgangen

©De Kimpe Marleen december 2022


Populaire posts van deze blog

PAS GEVERFD

WEERKUNDIG

NAAR DE MAAN REIZEN *2* (Het Fibonaccigedicht)

GEEF MIJ DOOR

MIJN SPITSMUISDEN